WTF.

Ayoko nun ganitong oras gising na naman ako. -_-. Yun wlang makausap. Kundi makaharap lang sa computer then mag update sa blog. Un libangin na naman yun sarili ko sa panlalait nang pagmumuka nang mga itsura na nakahambalang sa facebook. Maghalungkat nang album nang may album. Ayan! Sa maga kagagawan ko mas lalo pa ko nakaramdam nang lungkot.:( Bakit ganun. Nkakabadtrip naman to pangyayari na to. Yun! PARANG GUSTO KO UMIYAK. T.T

Yun pakiramdam na hndi ako mapagkatulog. Yun andmi ko na nman naiisip."Flashbacks" na nangangamusta sakin! Ayoko talaga magstay sila sa isip ko. Alam ko kse na kapag naiisip ko yun  mga bagay na nakasakit sakin. Ang dali tumulo nang luha ko. :'( Pero mhirap pigilan. Mhirap tiisin. Kpag nagiisa ako. Kpag nasa jeep ako at natutulala. Mdalas sumagi sa isip ko "hanggang kelan ako ganito"?

Hindi ko alm kung ano ba yun dapat ko ipoint out sa pagkakataon na to. Nahihirapan ako isa-isahin yun mga kapestehan na nagyri skin at paulit ulit na bumabalik sakin. Gusto ko sana nang bago. BAGONG BUHAY.

Kso paano ko naman gagawin yun kung hndi ko nga alam sa sarili ko kung anu talaga yun dapat unahan baguhin. Pero alam ko na ako , AKO ang may mali. Ako ang may pagkukulang.

WLA NAMAN DAPAT SISIHIN. Eto yun lgi na nakatatak skin. Ako gumawa nang mga desisyon na hindi ko alam kung ano kakalabasan. Naging bulag at bingi na naman ako sa mga tao na nkapaligid sakin. Sa una at sa pangalawa pagkktaon. Nrramdaman ko magiging pangatlo pa ang naransan ko.

Alam mo kung ano un karansan na yun? Yun magmahal nang sobra. Nang totoo. Nang tama. Pero bandang huli ako na naman yun dehado. Hays! Ewan ko ba bakit napakadamot nang mundo na to. Hndi ba pede na sa lahat nang nararasan ko n saya eh wag naman ako bawian nang mas madmi pang lungkot? 

ALAM KO. at HINDI NAMAN AKO MANHID. alam ko na ang manggyre. Cguro kailangn ko na lang tanggapin. :(

nyt.