How come? :((

Paano ko ba uumpisahan to. Ilang araw na akong hndi mapakali lalo sa mga hndi ko inaasahn na nangyyri skin at sa amin. Ewan ko ba. bakit nakakaramdam ako nang PAGOD? nang LUNGKOT? at nang TAMPO? :((

Nagumpisa to sa mga bagay na gusto at plinano namin na gawin. Pero pag anjan na un araw na dapat manyri yun. Wala na. Halos lahat parang drawing na lang.Hanggang salita na lng. Nalulungkot ako bkit kailangn magkasakitan? Minsan naman sobra yun kulitan. Yun bigayan. Yun normal at maayos na samahan. 

Gusto ko mging totoo. Kaya wla akong pakielam kung sino man ang mkakabasa nito. Hndi ako yun tao at klase nang kaibigan na kya magsabi nang hinanaing ko sa ibang tao. Ayoko gumawa nang bgay na pwede magbago ang tingin nila sa tao na kinukwento ko. Hndi ko mkita yun sarili ko na naging makasarili ako. Halos lahat na ata nang pagbibigay , pagintindi. Hndi ako nagkulang ni isa man sa knla.Hndi ako nanging madamot. Hinabaan ko yun pasensya ko sa mga bagay na minsan hndi na tama. Hndi na maganda tignan. Kya ko umintindi. Hanggang magsawa ka na gumawa nang mali. Pero kapag dumating yun araw na ako nagalit. Asahan mo na wala ana akong amor sayo. Kya nga ayoko dumating sa point na yun kung pwede p naman ayusin. Bat hndi na lang pagusapan. Kung pwede pa naman gawan nang remedyo. Ayoko nang PLASTIKAN. Yan ang pinaka iritable ako sa lahat. Pusang gala! naman. Gingawan ka na nang mbuti mggwa mo pa manira? Porket nakagawa nang maliit na mali kung sbihan nang masasamang salita gnun na lng? Tanong ko.. Paano mo nasisikmura yun? :(

Mhirap pumsok sa araw araw , gumalaw na alm mo na my ksama ka pero nakkaramdam ka nang pagiisa. 

Un gnun pkiramdam. Hndi ko maatim mkita na dapat ok naman kmi lhat pero mhirap gwin lalo na lam nang lahat na my MALI. na may hndi tama na nangyyre pero pinapalagpas at hinahayaan na lumipas. Madami akong kaibigan. Ilang ulit ko ba ssbihin un? Pero ngayon ko naiisip na ang sakit pala kung yun mga tao na nkksama mo sa kulitan at harutan. WALANG alam pagdating sa problema ko! Ang skit talaga sa pkiramdam kapag naiisip ko na tama talaga yun ksabihan na. Hindi lahat nang tao na nakakasama mo e dapat mo nang pagkatiwalaan. Hndi pala gunun yun. Minsan kung sino p nga yun mga tao na malapit sayo sila pa ang kayang manakit sayo nang sobra. Pasalamat n rin ako s paglayo nang isa kung kaibigan samin. Siguro nga hindi kmi papare pareho nang sukat kaya hndi magtugma. Naiisip ko na na lumayo. Ayoko na nang araw araw ko iisipin at didibdibin yun nangyyre na to. Kung pde naman na lumayo. Para mkapag isip. Nang malaman na my dapat baguhin. Ang sarap sa pgsasamahan yun wlang inggitan . siraan. At lamangan! Wla ka dapat isipin na maganda kundi sa ang paggwa nang mganda sa kaibigan mo hndi yun kailangan mo magpalakas sa paningin nang ibang tao maging bida o mabuti ka lang sa paningin nila. Naniniwala ako na kung sa maliit na bagay hndi mo mgawa yun nang maayos. Wat more pa? 

Iisipin ko na lang. Na isa lang to pagsubok. Para makita at masubok kung hanggang  san yun samahan namin. Hndi ko to ginwa para makasakit. Wla na akong maka-usap. Mhirap mkita yun grupo na sabay sabay tumawa , magkulitan .. Na ngayon sinusubukan na nang pagkakataon na mabuwag. :(